...ne verdik..ne bekliyoruz..ne istiyoruz..bize dokunana kadar sessiz beklerken; ipin ucu ayağımıza dolandığı an kasırgaya dönüşmüyor muyuz???

Zamanın ilerlemesiyle teknolojinin de neredeyse ışık çağına yaklaştığımız dönemde hala yetersiz eğitimin kolları altında yaşam sürdürüyoruz. 

Daha iyi eğitim almaları için çalışmayan anneler dahi çocuklarının iyi birer gelecekleri olsun diye çaresiz anne kucağından kreşe gönderdikleri minik eller..minik sevgiye ve ilgiye muhtaç gözlü yavrular.

Hepsini kapsamıyor bu yazıma Fakat takip etmediğimiz zaman eğitimsiz veya kendini geliştirmemiş psikolojik sorunları olan eğitmen veya bakıcıların çocukları susturmak için cezalandırdıklarını duyuyorum bazı arkadaşlardan. İki üç veya dört yaşında olmaları algılama güçlerinin olmamalarını işaret etmez. Karakterlerinin az çok yerine oturmaya başladığı, güven-güvensizlik duygularının oluşmaya başladığı anlardandır. Kreşe veya okula gönderdiğimiz çocuklarımızın nasıl bir ortamda bakıldığını ve eğitim aldıklarını mümkün oldukça takip etmeli ara birde olsa nefeslerimizi hissettirmeliyiz.

Yaşadığım ve duyduğum o kadar çok olaylar oluyor ki..ilk olarak kreşe kızını gönderen bir çalışan anne..Kız 4,5 yaşlarında .Bakıcı çocuk huysuzlandığı ve yemeğini yemediği için odaya kapatarak cezalandırıyor.Bir iki tekrarlanıyor. Kreşe gitmek istemeyen kız annesi kızacak diye bir şey söylemiyor. Daha sonra çaresiz kalan yavru annesine anlatıyor.Neden mi KARANLIK fobisi oluşuyor.Pedagog'a gittiklerinde ortaya çıkıyor.

Komşum dört yıl aradan sonra okula öğretmenle konuşmaya gidiyor.İlköğretim dördüncü sınıfta oğlu. Çok başarılı ne yazık ki agresif. Bunun ailede büyüklerle büyüdüğünden kaynaklı sanılıyor.

Büyüklerin yanında çocuklarını yetersiz bir şekilde büyüten ebeveynler çok sayıda mevcut. Neden dört yıl sonra mı? Öğretmen kızdığında çocukların kulaklarının üstünden saç diplerinden saçlarını çekiyor, erkek çocuklarının bacaklarından tutarak kaldırıyor. Nasıl mı öğreniyor? Anne çocuğuna banyo yaptırırken canı yanan çocuk ağlayarak anlatıyor..Velilerden daha önce duyduğunu fakat hiçbir velinin gidip ne idareyle nede öğretmene neden bu şekilde davrandığını şiddet uyguladığının hesabını sormuyor..O ana kadar yıllar geçmesine rağmen ya oğlu korkudan anlatamıyor yada sıra ilköğretim zamanının bitmesine yakın ona rast geliyor. Hep yanlışlarla olayların üstünü örtmeye çalışıyoruz. 'BANA DOKUNMAYAN YILAN BİN YAŞASIN'. Yetersizlik.Cahillik. Bilgisizlik. Bir insan uyguladığı ve sarf ettiği kelimenin ardında duracak..Yakışanda budur. Biz velilerin unuttuğu bir şey var. Büyüklerimiz bizi okula gönderdiğinde 'ETİ SENİN KEMİĞİ BENİM HOCAM' dediklerinden bizde çocukları okula gönderip 'SALDIM ÇAYIRA MEVLAM GAYIRA' işlemini yapıyoruz. 

Ebeveyn olarak takip etmediğimiz zor şartlarda gözümüzden sakınarak büyütmeye çalıştığımız çocuklarımızın küçük çaplı da olsa öğretmenlerinden aldıkları tahribatı neden göz ardı ediyoruz ki?

Öğretmenlerimizi karalamıyorum. Kolay bir iş değil yaptıkları fakat çocuklarımızın şiddet yanlısı olmalarını istemiyor, büyüklerine karşı saygılı..küçüklerine sevgi ve hoş görüyle yaklaşmalarını istiyorsak bu üçgeni çok güzel oluşturmalıyız.

Okullarda kulak çekmenin bile yasak olduğu ..çocuklarımız yoruluyor diye ödevlerin dahi yasaklandığı eğitim öğretim döneminde hala görevini eksik yerine getiren eğitimciler maalesef mevcut. 

Toplantılarda çocuklarımızın eksikliklerinden yaramazlıklarına kadar her şeyi belirten öğretmenlere soruyorum? Ana sınıfında tahtalardan kılıç yapan logolardan silah yapan miniklerin ailelerine uyarıda bulunan eğitimciler..Görevlerini layıkıyla yerine getirmeye çalışıyorlar.

Çocuklarımızın evden çok zamanları okulda geçiyor. Anne baba nasıl bir ayna görevi yapıyorsa öğretmenlerde bu görevde bizden fazla zaman  kalıyor. Demek ki aynanın temiz ve bakımlı olması şart. Aynadaki çizikler oluştukça değişimler başlıyor. İçe kapanık..saldırgan..haksızlığa alışan..hırçın..mutsuz..okula gitmek istemeyen..arkadaşlarına şiddet uygulayan.. kendini üstün gören ..saygısız..sevginin sıcaklığından habersiz merhametsiz çocukların yeni nesilde yer almasına bizler çanak tutuyoruz..

Birçok örnek verebiliriz. Okulun adı çıkmasın diye..öğretmeni çocuğuna diş bilemesin diye..kızının adı çıkmasın diye..diye diye diye.. v.s....yürek yararcasına OOOFFFFFFFFFFFFF çekmek istiyorum..Yeter artık dememize rağmen tamiri telafisi olmayan olaylarla karşılaşmamak mümkün değil..   Devamı haftaya