Toplumumuzun büyük çoğunluğunu engelliler oluşturmaktadır.

Etrafımıza baktığımızda hemen hemen her ailede bir engelli, ya da o ailenin bir yakın mutlaka vardır/olmuşturda. Mesela benimde yaşasaydı 28 yaşında engelli bir kardeşim olacaktı.

"İyi bir insan" imajıyla 30 Mart'ta Kdz.Ereğli Belediye Başkanı olan Op.Dr. Hüseyin Uysal, bu yıl 10-16 Mayıs Engelliler Haftası'nda bir farkındalık yarattı.

Toplumumuzun büyük çoğunluğunu oluşturan engellilerin sessiz çığlıklarının duyurulmasında bu farkındalığın çok büyük etkisi olduğunu düşünüyorum. 

Engellilerin ve ailelerinin "kaderlerine"  terk edilmesi yerine, engellilerin neler yaptıkları ve yapabildikleri sergilendi bu hafta içerisinde. 

Engelli olmanın, engelli çocuğa sahip olmanın ve engelli çocuğun annesi olmanın ne demek olduğunu engelsiz insanlar asla bilemezler.. 

Yaşananlar ve hissedilen duygular insan olarak yaşanması en zorlu duygulardan biridir. Düşünün hiçbir şeyin bir daha eskisi gibi olmayacağını bilmek bile ne kadar korkunç bir duygudur. Düşünürken bile düşünmesinin zor olduğu bu duyguları çevremizde yaşayan nice insanlar vardır. 

Yarın engelli olmayacağımızın garantisi yok ama en azından bir dakikalığına da olsa engelli olduğunuzu varsayın ve engellilerin karşılaştıkları zorlukları bir kez de olsa düşünün. Engellileri yok saymak yerine, ha-yatın her alanına problemlerden arınmış bir ortama katarak var olabilmeleri sağlanmalıdır. Geçtiğimiz günlerde, öğrencilerle dolu bir halk otobüsüne  kucağında bebeğiyle binen anneye yer veren engelli bir gençti. O kadar duygulandım ki. Bazı şeyler vardır ki kitaplarda yazıldığı gibi olmuyor. Otobüslerde yazar; "Ön koltuklar, hamileler, gaziler ve engelliler içindir" diye.  Her insan engelli adayıdır.  Yarına engelsiz  çıkmanın hiçbir garantisi yoktur. Yeterki içimizde sevgisizlik gibi bir engel olmasın.