Onlar, arkalarında ölümleriyle birçok soru işareti bırakarak gittiler. Hayattayken belki seslerini duyuramadılar ama ölümleri büyük ses getirdi.

Ölümünden yıllar önce Ereğli'ye gelmişti Vali Recep Yazıcıoğlu. Bir panelde konuşmacıydı.

O'nu hayretle içinde dinlemiştim. Cesareti ve sesli düşünceleri beni imrendirmişti.

Kaç kere ölümden dönen Yazıcıoğlu'nu 2 Eylül 2003'de Eskişehir-Ankara Yolu üzerindeki Temelli Belediyesi yakınlarında geçirdiği trafik kazası sonrası kaybettik.

Bir diğer isim ise helikopter kazası sonucu aramızdan ayrılan BBP Lideri Muhsin Yazıcıoğlu.

Yazıcıoğlu'nu da 25 Mart 2009 tarihinde kaybettik.

Her nedense bu iki ismin hayat hikayesini, ölümleri ve arkada bıraktıkları izleri görünce ya da duyunca tüylerim ürperiyor, hüzünleniyorum. Mesela; BBP Lideri Muhsin Yazıcıoğlu'nun helikopter kazasından sonra bulunan donmuş naaşının görüntüleri benim gibi herkesinde içini ürpertmiş, dondurmuştur sanırım.

Donarak ölmek! Ya da yanarak ölmek!

Ölümün her türlüsü kötüdür elbette!

Bizler; avuç içini doldurmayacak kadar olan kar için bir bardakta fırtına kopartıyoruz.

Ben dışarıya baktığımda, doğaya baktığımda beyaz perdeyi görmüyorum. Benim gördüğüm donarak yitip gidenler.

"Üşüyorum" diyor adam, "üşüyorum."

Ve de üşüyerek gitti.

ÜŞÜYORUM

Bir coşku var içimde bu gün kıpır kıpır

Uzak çok uzak bir yerleri özlüyorum

Gözlerim parke parke taş duvarlarda

Açılıyor hayal pencerelerim

Hafif bir rüzgar gibi süzülüyorum

Kekik kokulu koyaklardan aşarak

Güvercinler ülkesinde dolaşıyor

Bir çeşme başı arıyorum

Yarpuzlar arasında kendimi bırakıp

Mis gibi nane kokuları arasında

Ruhumu dinlemek istiyorum

Zikre dalmış her şey

Güne gülümserken papatyalar

Dualar gibi yükselir ümitlerim

Güneşle kol kola kırlarda koşarak

Siz peygamber çiçekleri toplarken

Ben çeşme başında uzanmak istiyorum

Huzur dolu içimde

Ben sonsuzluğu düşünüyorum

Ey sonsuzluğun sahibi, sana ulaşmak istiyorum

Durun kapanmayın pencerelerim

Güneşimi kapatmayın

Beton çok soğuk, üşüyorum...

Muhsin YAZICIOĞLU